Nora-Mae ad: 1+1 GRATIS ✨

Elk kleinkind in deze familie gaat één keer alleen met mij op stap, de zomer dat ze zeven worden. Drie kleinkinderen, vijftien jaar, nooit overgeslagen. Deze zomer belde mijn zoon om te zeggen dat die van Mia zonder mij zou gaan. Ik ging er niet tegenin, maar ik kwam gewoon opdagen. De traditie begon met mijn oudste kleindochter, Eline. De zomer dat ze zeven werd nam ik haar twee dagen mee naar de Efteling. Alleen wij tweeën. En geloof me, we hebben werkelijk alles gedaan, en zijn tot de waterspektakelshow gebleven. De ochtend dat we naar huis gingen zette ik haar tegen de deurpost in de keuken en zette haar lengte in potlood. Haar naam. De datum. Herinneringen voor een heel leven. En zo begon de traditie. Sams streepje kwam er vier jaar later bij. Dat van Jonas vijf jaar geleden. Mijn jongste Mia telt al af sinds ze vijf was. Elke zondag aan tafel. "Als ik zeven ben, hè oma?" "Reken maar, lieverd!" In maart werd ze zeven. In juni belde mijn zoon. "Ma. Over Mia's dagje. We doen het dit jaar als gezin. De hele week. Kirsten heeft alles al geregeld." Ik hoorde er niks verkeerds in. Waarom ook? Vijftien jaar, drie uitjes. Ik dacht dat de familie deze keer meeging. "Ach, wat leuk. Jullie allemaal? Mia barst uit elkaar." Ik stond al bij de kalender met een potlood. "Welke dagen wil je dat ik haar neem? Ik pas me aan aan Kirstens planning." Een stilte met een script erin. "Ma. Dat is het 'm nou juist." Ik legde mijn potlood neer. "Kirsten vindt. Ik bedoel, wij vinden dat het alleen wij moeten zijn. Het is negen uur lopen in dertig graden, ma. Kirsten kan haar aandacht niet verdelen over de kinderen én de hele dag op jou letten." "Is dit JOUW tekst, Daniël? Of die van Kirsten?" Hij vertelde me de rest met de stem van een man die van papier leest. Er was een aparte groepsapp, het hele verhaal. Kirsten had hem maanden geleden aangemaakt om het uitje te plannen. Ik zat er niet in. Ze wilde niet dat ik me 'onder druk gezet' zou voelen. "Hou je ma," en toen hing hij op. Ik stond in de keuken met dat potlood in mijn hand en keek naar de streepjes op mijn deurpost van al die jaren. Eline, die haar adem inhield om er een centimeter bij te krijgen. Sam, op zijn tenen. Jonas, die weigerde zijn schoenen uit te doen. En de lege plek voor het streepje van deze zomer. Ik barstte gewoon in tranen uit. Ik beloofde dat kleine meisje haar beurt al sinds ze kon praten. Iemand anders had mij geschrapt. Besloten dat ik het niet aankon. Mijn dochter Bea belde de volgende dag. Zij wist het al weken. "Ma, ik zweer het, ik dacht dat Kirsten en Daniël het je gevraagd hadden. Ik dacht dat jij nee had gezegd." Ik geloofde haar. Dat is het ergste aan stilletjes geschrapt worden: anderen gaan ervan uit dat je zelf bent weggegaan. EEN week later belt Kirsten. "Riet, lieverd. Daniël zei dat hij gebeld had, en ik moest je zelf even bellen, ik zou het vreselijk vinden als er gekwetste gevoelens waren. Je begrijpt het toch wel? Het is juli. De hele dag door een park lopen. Wij gaan allemaal in korte broek, maar ik weet dat jij dat niet doet... en na de kermis vorige zomer, nou ja, niemand zit te wachten op een herhaling van de kermis. Ik weet dat je niet tot last wil zijn. Enfin..." Ze liet een stilte vallen. "We hebben je gewoon te eten als we terug zijn. Dan kan Mia erover vertellen. Op jouw leeftijd is dat het liefste." Vertellen. Over de traditie die ik zelf bedacht heb. Je hoorde dat ze het geoefend had. Maar op één punt had ze gelijk: die kermis vorige zomer was een ramp. Vierendertig graden was het, en ik had mijn zwarte legging aan. Om tien uur was ik er al doorheen gezweet en gesloopt van de hitte. Ik heb de rest van de dag in de schaduw gezeten terwijl Daniël me drinken bracht en de kinderen samen speelden. Na dat telefoontje stond ik een uur in mijn keuken, me afvragend of ze misschien gewoon gelijk had. Ze had ook geen ongelijk over die korte broek. Die draag ik niet. Mijn redenen zijn van mij. Ik was stil tijdens het eten. Frans liet me. Je moet Frans kennen. Zevenendertig jaar getrouwd. Een man van weinig woorden. De echte kan ik op één hand tellen. Hij maakt wat stuk is, leest zijn westerns, en laat mij de wereld draaien, wat ons allebei altijd prima is bevallen. Die nacht lag ik in het donker. Alles nog eens af te draaien. 'Tot last' te horen in die warme stem. "Wat als ze gelijk heeft," zei ik tegen het plafond. "Misschien is het tijd dat ik gewoon een toontje lager zing." Het bed bewoog. Hij deed het licht niet aan. "Zevenendertig kerstdiners," zei hij. "En wie heeft die gekookt?" "Frans—" "WIE heeft ze gekookt?" "Ik..." Hij ging door. "De bruiloft van Bea. Tachtig gasten, buiten, in augustus. Wie regelde dat van één blocnote?" "Ik." "Drie kleinkinderen naar de Efteling en terug. Geboekt, gereden, gedaan. In je eentje. Drie keer. Wie was dat?" "Ik..." Hij was nog niet klaar. "Vijftien jaar lang goed gegaan, Riet. Ik zou dat park bijna kunnen runnen van wat jij allemaal verteld hebt. Waar je het beste parkeert. In welke volgorde je de attracties doet. Je kiest altijd de linkerrij, omdat mensen vanzelf naar rechts lopen. Wanneer je eet. En als de show is afgelopen vecht je je niet naar de uitgang. Je wacht. Je loopt naar buiten—" "—als een koningin." "Jouw woorden. Er is niemand in deze familie die dat uitje beter kan draaien dan jij. Ook degene niet die je er net voor heeft uitgeschreven." Een rustige stilte. "En je weet waar dit echt over gaat. Haar kerstdiner van vorig jaar. Eten pas om negen uur op tafel. De kinderen om zeven uur helemaal doorgedraaid. De hele middag hoor ik elke neef en nicht in haar huiskamer vragen wanneer kerst weer bij ons is. Ze heeft elk woord gehoord," zei hij. Toen, zachter. "Jij bent nooit het probleem geweest." De volgende ochtend belde ik Linda. Linda en ik zijn vriendinnen sinds onze jongens bij de scouting zaten. Vijf kleinkinderen, en elke zomer gaat ze met ze naar datzelfde park. Vier dagen achter elkaar, midden in de zomer. Ik vertelde haar alles. De tweede groepsapp. Het 'tot last'-praatje. De kermis. Linda was even stil. Toen zei ze iets dat alles zou veranderen. "Riet, ze heeft dit hele oordeel gebouwd op ÉÉN hete middag. De kermis. Dat is de enige kaart die ze heeft. Los de hitte op en haar theorie stort in." "Hoe los je dat op?" vroeg ik. "Het is juli." "Die kermis was niet jouw schuld. Die kermis was de schuld van die legging. Jij ging in een zwarte legging naar een kermis bij vierendertig graden. Dat is waanzin. Elke vrouw op aarde was er zo aan toe geweest. De vrouw die deze hele familie draait heeft geen leeftijdsprobleem. Ze heeft een stofprobleem." Ze liet het hangen. "En dát kunnen we oplossen." "Ik ga GEEN korte broek aan, Linda. Dat weet je." "Niemand had het over een korte broek." Toen vertelde ze wat zij draagt. "De Duna™ wijde broek," zei ze beslist. "De stof is een lichtgewicht sporttechnisch materiaal, dus de hitte gaat erdoorheen in plaats van dat hij op je blijft liggen. Hij ziet er PRECIES uit als een echte pantalon. Jij bent de best geklede vrouw in dat park én de koelste. En het mooiste? Lekker wijd en lang, dus je blijft bedekt. Luister Riet, ik heb er vorig jaar vier dagen achter elkaar in gelopen. Vierendertig graden. De hele dag in het park, en ik ben geen één keer de airco gaan opzoeken." "Los de outfit op, dan is de hitte geen probleem meer. Boek dat kaartje en laat ze zien hoe erg ze ernaast zitten." Vlak voor we ophingen: "Ze zijn nu 1+1 gratis. Ik heb er vier, in allemaal andere kleuren." Ik bestelde ze allebei die avond. €59,95 voor twee. Daarna kocht ik kaartjes voor exact dezelfde dag. Ik boekte een hotel langs de snelweg, twintig minuten van de ingang. Twee nachten. Ik vertelde het niemand. De broeken kwamen vrijdag. Ik trok de beige aan en stond een tijd voor de spiegel. Hoge taille die zacht vasthoudt. Niks dat snijdt. Niks dat knelt. Koel tegen mijn benen. Mijn telefoon paste in de zijzak. Vrijdagmiddag droeg Frans mijn tas naar de auto. De grote dag was er. Ik speldde dat emaillen carrouselpaardje op mijn hoed. Eline kocht het vijftien jaar geleden van haar eigen zakgeld, en het is sindsdien elke keer mee geweest. Toen trok ik mijn nieuwe lichtbeige broek aan en reed naar de ingang. De poorten gaan een uur open voordat het park opengaat. De meeste mensen weten dat niet. Dat staat op bladzijde één van mijn schriftje. Ik ruilde mijn uitdraai bij het loket om voor een echt kaartje, scande het, en liep om drie minuten over acht de hoofdlaan op met een koffie, in de lange ochtendschaduwen, vóór de drukte uit. Een echt kaartje in mijn zak. Een kaartje kan niet leeg raken. Je snapt zo waarom dat uitmaakt. Vijftien jaar, en ik had die laan nog nooit gelopen zonder een handje in de mijne. Ik vond een bankje en dronk mijn koffie terwijl het park wakker werd. Het park is veranderd. Ze hebben een heel stuk afgezet voor iets nieuws, en de helft van de kantlijnen in mijn schriftje is doorgestreept en opnieuw opgeschreven. De poorten zijn niet veranderd. De hitte ook niet. De regels die ertoe doen nooit. Ze liepen even later langs me, op het middenplein. Iedereen komt langs het middenplein. Ik hoorde Mia voordat ik haar zag. "OMA!!!" Haar gezicht brak helemaal open. Ze knalde op volle snelheid tegen me aan en liet niet meer los. Armen om mijn middel, gezicht in mijn blouse. "Je bent er! Ik vroeg het elke dag maar mama zei dat je je niet lekker voelde!" Achter haar stond het hele gezelschap stil. Daniël. Jonas, Eline en Sam. En Kirsten, in een legging en een T-shirt, telefoon in haar hand als een klembord. "Riet? Wat doe jij... ik bedoel, wat een verrassing." "Ik heb een kaartje gekocht. Oma voelde zich toch wat beter." Ik gaf Mia een knipoog. "Nou, wat enig." Een helder lachje. "We doen van opening tot show, dus doe het rustig aan. Er is een plek met airco voor als je het niet meer trekt," zei Kirsten. Áls. Niet mocht. Mia pakte mijn hand. "Kom op, oma!" Kirsten las het schema voor als een preek, en stuurde ons de lange route zodat de groep haar kant op bleef lopen. Twee keer kondigde ze "alleen kinderen en ouders" aan, met een opgewekt excuus mijn kant op. Bij de draaiende potten stopte Mia, wees, en keek me aan met de hele dag op haar gezicht. "DEZE, oma. Die zou jij nooit kiezen." De regels van de traditie. De zevenjarige kiest één attractie die oma nooit zou kiezen. We draaiden. Lieve help, wat draaiden we. Ik kwam eraf met mijn hoed scheef en Mia die "NOG EEN KEER" gilde, en ik kan je niet vertellen wanneer ik voor het laatst zo gelachen heb. Het uitje van Eline, misschien. Kirsten stond bij het hek met de buggy en ieders tassen. "Voorzichtig, Riet. We hoeven hier geen ongelukken." We gingen nog een keer. Om half twaalf stond ze zichzelf koelte toe te wuiven met de papieren plattegrond waarvan ze de kinderen verteld had dat niemand hem nodig had. Om twaalf uur had de legging zijn ruzie met juli verloren. Ze verdween in een winkel en kwam eruit in stijve nieuwe korte broek met de vouwen er nog in. Mia deed verslag zoals zevenjarigen dat doen. "Mama's broek werd te warm. Haar nieuwe korte broek was vijfentachtig euro." Twaalf uur was trouwens geweest. Ik heb het gecheckt, voor de eerlijkheid. Ik was er nog. Koel, droog, en zes attracties diep in Mia's lijstje. Het was nooit juli geweest. Het was de legging. Om één uur stuurde ik ons naar de diepe schaduw aan de bosrand, waar de bomen het werk doen, en trakteerde ik iedereen op een ijsje. Iedereen die ooit juli in dat park heeft gedaan weet precies welke schaduw en precies welk ijsje. Het staat twee keer in mijn schriftje. Kirsten ging midden op het pad staan. "We lopen veertig minuten achter. We stoppen niet." De kinderen gingen toch zitten. Toen Daniël. Toen het schema. Ze stond een volle minuut boven ons in haar nieuwe korte broek. Toen ging ze zitten. Om twee uur joeg ze ons omhoog en marcheerde door. Om half drie was het hele gezelschap gaar, en leidde ze ze de lange binnenattractie in — die van twintig minuten in het koele donker — om te schuilen voor de hitte waar haar plan nooit op gerekend had. Allemaal, op twee na. "Mama ik wil met de bootjes." "Nee," snauwde Kirsten. "Mia en ik gaan wel met de bootjes," zei ik. Geen moeite. Die met het dak en de rustige vaart, precies in de schaduw waar we al stonden. Kirsten draaide zich om in de deuropening. Haar eigen dochter, die de juli-zon met mij koos boven de airco met haar. Ze keek me drie volle seconden aan. Wat er ook op haar gezicht stond, het was de hitte niet. De boot is tien trage minuten van dak, water en bomen. Water in het heetst van de dag. Bladzijde twee van het schriftje. Mia praatte terug tegen alles wat er langskwam en vertelde elk dier, en ergens halverwege legde ze haar hoofd tegen mijn arm en zei: "Dit is de leukste dag die ik ooit heb gehad." Uur zeven. Ik had eeuwig in die boot kunnen blijven. Toen de show uitging rende Mia naar haar vader met de hele attractie in één adem. Kirsten luisterde met een glimlach die niet bewoog. "Iemand heeft een grote dag." Een pauze. "Mia, schat, kom even bij mama lopen." "Het gaat prima!" De glimlach bleef. De ogen niet. Haar telefoon ging om drie uur uit. Alles stond op die telefoon. De gereserveerde tijdsloten waar ze extra voor betaald had. Het eten dat ze via de app wilde bestellen. De plattegrond. De powerbank die alles gered had, was punt drie op mijn lijstje. Een papieren kaartje was punt één. Mia ging om vier uur onderuit, zoals zevenjarigen doen als ze honger hebben. Het snoepzakje zou punt vier op mijn lijstje geweest zijn. Er was geen snoepzakje. Dus liep ik met haar naar de poffertjeskraam. Kaartje uit mijn zak, één hand voor haar, één voor het bordje. Kirsten haalde ons in, midden in de poffertjes. "Mia, we gaan zo eten. Niet je buik volstoppen." Mia, vrolijk, feitelijk, met volle mond: "Papa zei dat het eten dood is gegaan met jouw telefoon." Kirsten keek naar de poffertjes. Naar mij. En liep weg zonder een woord, wat bij Kirsten een schreeuw is. Mijn eerlijke verslag van uur acht, nu we toch eerlijk zijn. Mijn voeten hadden een mening. Voeten hebben dat altijd op uur acht. Maar er is verschil tussen moe en op, en dat verschil is ongeveer tien graden. De hele dag had ik erop gewacht dat de hitte me zou pakken zoals op de kermis. Het gebeurde niet. Ik was moe zoals je moe bent na een dag die het waard was. Meer heeft die broek me niet laten dragen. Daniël vond ons om half vijf, rekenend als een man van wie het etensplan met een telefoon was gestorven. Zes mensen, nergens gereserveerd, elk restaurant volgeboekt. "Ma." Hij keek me niet helemaal aan. "Jij zou toevallig niet—" Ik vouwde het velletje uit mijn zak open en wees. Het zelfbedieningsrestaurant aan het water, achteraf. Nooit wachten om vijf uur als je aan de balie bestelt. Punt zes. Hij keek naar het velletje. Naar mijn handschrift. Toen naar mij. "Je had een kopie." "Ik heb altijd een kopie." We aten allemaal om vijf uur. Vóór de rijen. Zoals het opgeschreven stond. En daar brak de dag pas echt open. Want Mia, halverwege haar kipnuggets, zo blij als ik haar ooit gezien heb, stelde de onschuldige vraag waarvoor zevenjarigen op aarde gezet zijn. "Papa. Mag oma volgend jaar het hele uitje plannen? Eline zegt dat de uitjes van oma de beste zijn." Kirsten legde haar vork neer. En de warme stem — die de korte broek, het ijsje, de boot en de lege telefoon had overleefd — kwam niet. "Natuurlijk mag dat." Vlak, en eronder trillend. "Oma plant alles. Ik heb dit uitje acht maanden lang gepland, maar prima. Oma mag het hebben. Iedereen krijgt het." "Kirsten—" begon Daniël. "Nee. Ik ben er klaar mee om dit aardig te doen." Ze draaide zich naar mij, en ik zag tien jaar vriendelijkheid van haar gezicht af gaan als een deksel. "Ik zei door de telefoon dat ik niet wilde dat je tot last was. Ik wil dat je weet dat dát mijn aardige versie was. De hitte was mijn nette excuus, Riet. Het probleem is dat alles wat jij aanraakt ophoudt van iemand anders te zijn. De kerstkost. Het hele jaar. Je denkt dat je een soort superoma bent en het is niet te harden." Ze bouwde nu op. De hele rij kon het horen. Het kon haar niets schelen. "En dit uitje. Dit heilige uitje. Het is niet eens een traditie — het is de Riet-show. Potloodstreepjes op een deurpost. Een magisch speldje. Een heilig schriftje. Een hele religie, en jij bent de god." Ze wuifde met haar hand naar mij, naar alles van mij. "En denk maar niet dat ik het kostuum van vandaag gemist heb. Je hebt je punt gemaakt met je stomme nieuwe broek. Ik hoop dat het heerlijk voelde om mij ongelijk te geven." Ik zei niks. Er kwam meer. Dat zag ik aankomen. "En bespaar me dat toegewijde-oma-nummer. Ze is zeven. Ze had de beste week van haar leven gehad met een kartonnen doos en een zwembadje. Jij bent hier niet voor háár naartoe gereden. Jij bent hierheen gereden zodat niemand in deze familie één week zou ontdekken dat de dagen prima doorgaan zonder jou." Ze stond op. Pakte haar zonnebril. En gaf de rest aan de hele tafel, rustig, als een voorlezing. "Als ik je van elke kalender in deze familie had kunnen houden, had ik het gedaan. God weet dat ik het geprobeerd heb." Ze beende weg. Ik bleef zitten en liet iets op zijn plek vallen waar ik achtenzestig jaar over gedaan heb, dus ik zeg het je gewoon recht voor zijn raap. Er zijn wonden die mensen dragen, en er zijn messen die mensen kiezen. Had ze me ook maar iets daarvan zachtjes verteld, in een keuken, jaren geleden — de kerstkost, de feestdagen, dat ze iets van haarzelf wilde — dan had ik hemel en aarde voor haar bewogen. Ze koos haar manier. Aan een tafel. Met haar eigen zevenjarige als breekijzer. En Mia's kin begon te trillen, want zevenjarigen voelen het weer aan een tafel lang voordat ze de woorden begrijpen. Ik boog naar haar toe. "Eet je bordje leeg, lieverd. Mama meent het niet, ze heeft het gewoon zwaar met de hitte. Wij hebben onze show nog." Kirsten kwam ergens voor de show terug. Ze stond aan de rand van ons, armen over elkaar, naast de buggy die niemand nodig had. Niemand stuurde haar weg. Niemand haalde haar dichterbij. Mia viel om tien voor tien tegen mijn schouder in slaap. Uur dertien. De oma naast me zag me mijn telefoon met één hand uit mijn zak halen om een foto te maken. "U heeft niet eens een tas bij u. Waar laat u het allemaal?" "Echte diepe zakken." Ik schreef de naam voor haar op. Daniël vond me bij het hek, vlak voor het slot. Hij hield geen toespraak. Dat is hij niet. "Neem Mia morgen mee," zei hij. "Alleen jullie twee. Op jouw manier." Ik keek hem aan. "Ik had moeten—" "Weet ik," zei ik. Niet "het geeft niet". Alleen "weet ik". Ik reed terug naar mijn hotel langs de snelweg met de muziek nog in mijn oren. Mia en ik deden de volgende dag op de oude manier. Wij tweeën. Zij koos één attractie die ik nooit zou kiezen. We bleven tot de show. Ergens in het donker, wachtend op het eerste licht, kneep ze in mijn hand. "Was het met Eline ook zo?" "Precies zo." De zondag nadat ze thuis waren, werd er bij ons gegeten. Dat is altijd zo geweest. Niemand liet me foto's zien. Mia vertelde mij alles in levenden lijve, het meeste twee keer. Kirsten kwam, wat me eerlijk gezegd verbaasde. Ze was stil op een nieuwe manier. Ze sprak met de kinderen en gaf de aardappelen door en zei helemaal niks tegen mij, wat na die tafel in het park zijn eigen soort toespraak was. Ze ging voor het toetje weg. Na het toetje ging Mia tegen de deurpost in de keuken staan. Ze hield haar adem in zoals ze dat allemaal doen, alsof het een centimeter scheelt. Het vierde streepje kwam erbij. Haar naam. De datum. Potlood, net als de andere. Ze deed een stap terug en keek lang naar die muur. Vier streepjes. Vijftien jaar. "Nu sta ik er ook bij." "Je stond er altijd al bij, lieverd." Toen speldde ik het carrouselpaardje van mijn hoed en speldde het op haar kraag. Elines speldje. Nu dat van Mia. Zo werkt een traditie. Hij vraagt geen toestemming. Hij wordt gewoon doorgegeven. Frans keek toe vanuit de keukendeur met zijn koffie. Hij zei niks. Hij had het zijne al gezegd. Drie dagen later belde Bea. Ze lachte al voordat ze het eerste woord eruit had. "Ma. Je gelooft het niet. Kirsten belde me gisteravond. Ze wilde weten waar jouw broek vandaan kwam. Ze liet me zweren dat ik je niet zou vertellen dat ze het gevraagd had." De stomme nieuwe broek. Ik keek naar Frans. Frans keek naar zijn western. "Zeg maar dat ze 1+1 zijn," zei ik. "Eén kopen, één gratis. En zeg maar dat ze het aan Eline vraagt — die heeft er zaterdagavond vanuit de wachtrij een besteld. Die van haar komt dinsdag." Een stilte. "Moet ik zeggen dat je het weet?" "Nee," zei ik. "Sommige dingen moet een vrouw zelf dragen." Dit heb ik geleerd. Het was nooit de hitte. Dat zei ze zelf — na tien jaar vriendelijkheid, met het deksel eraf, waar de hele familie bij was. Ze had haar uitje acht maanden gepland en kon mij vijftien jaar niet vergeven. Maar een traditie is geen agendapunt. Hij gaat niet over naar iemand anders omdat die harder roept en eerder boekt. Frans zei het al vanuit ons bed in het donker. Ze was niet bang dat ik de dag zou ophouden. Ze was bang dat iedereen zou zien dat ik hem draaide. Dat gebeurde ook. Dus ik had twee keuzes. Thuisblijven en wachten op de foto's. Of in de auto stappen, om acht uur binnen zijn, en haar theorie een volle dag in juli laten doorbrengen. De broek heeft mij niet veranderd. Hij bewees dat de vrouw die Kirsten afschreef de hele tijd gewoon bestond. Ze zag me op uur twee lachend van de draaiende potten komen, met haar waarschuwing nog in de lucht. Ze zag haar eigen dochter de juli-zon met mij kiezen boven de airco met haar. Ze zag haar dode planning om vijf uur gered worden door een velletje uit mijn zak. Ze zag Mia op uur dertien op mijn schouder in slaap vallen, terwijl haar telefoon leeg in de zak van haar korte broek van vijfentachtig euro zat. Ze noemde mijn broek stom aan een tafel, waar de hele familie bij zat. Tien dagen later vroeg ze mijn dochter in het geheim waar ze hem kon krijgen. Als jij alles voor iedereen hebt geregeld, en van het lijstje bent gelaten. Als iemand je met liefde in zijn stem een last heeft genoemd. Als ze jouw kleding hebben aangezien voor jouw grenzen. Haal die twee broeken. Niet omdat ze mooi zijn. Al zijn ze dat wel. Maar zaterdag "die stomme nieuwe broek" horen en woensdag "waar heeft ze die vandaan"? Dat is niet kinderachtig. Dat is gewoon accuraat. Kirsten weet nog steeds niet dat ik weet dat ze het gevraagd heeft. Mia's streepje staat op de deurpost. Met datum. Jouw beurt.