Misioterapia ad: Przeczytaj opis ☝️ ⚠️

Złość. Żal. Płacz. Zmęczenie. Czasem wszystko naraz. I najtrudniejsze jest to, że Twoje dziecko często samo nie wie, co się z nim dzieje. Jeszcze chwilę temu było dobrze, a teraz krzyczy, płacze, odpycha Cię albo zamyka się w pokoju. Pytasz: „Co się stało?”. Nie wie. „Czego potrzebujesz?”. Nie wie. „Jak mogę Ci pomóc?”. Też nie wie. Więc zaczynasz zgadywać. Może przytulić? Może zostawić w spokoju? Może porozmawiać? Może odwrócić uwagę? Może tym razem trzeba postawić granicę? Próbujesz jednej rzeczy, potem drugiej, a każda kolejna reakcja potrafi tylko bardziej nakręcić sytuację. I właśnie wtedy pojawia się ta bezradność, której nie widać z zewnątrz. Bo przecież jesteś rodzicem. Powinnaś wiedzieć, jak pomóc własnemu dziecku. Tylko co masz zrobić, kiedy ono samo nie potrafi powiedzieć, czego potrzebuje? Zaczynasz ważyć każde słowo. Czy teraz mówić? Czy milczeć? Podejść czy dać przestrzeń? Być łagodną czy stanowczą? A kiedy wreszcie wszystko mija, zamiast ulgi przychodzi analizowanie: „Czy mogłam zrobić coś wcześniej?” „Czy znowu źle zareagowałam?” „Co zrobię następnym razem?” I następny raz przychodzi. Znowu próbujesz zdążyć przed płaczem. Przed krzykiem. Przed trzaśnięciem drzwiami. Zaczynasz obserwować ton głosu, minę, sposób, w jaki dziecko odkłada plecak. Cały czas jesteś gotowa interweniować. Powoli przestajesz być tylko mamą. Stajesz się osobą odpowiedzialną za zauważenie napięcia, nazwanie go i znalezienie sposobu, żeby dziecko sobie z nim poradziło. A przecież nie możesz być przy nim zawsze. I być może właśnie tutaj leży problem z kolejnymi radami typu: „porozmawiajcie o emocjach”, „niech policzy do dziesięciu”, „niech powie, co czuje”. Wszystkie wymagają, żeby w trudnym momencie albo dziecko wiedziało, czego potrzebuje, albo rodzic wiedział to za nie. A co, jeśli nie wie żadne z Was? Wtedy potrzebne może być coś, co nie zaczyna się od kolejnego pytania i nie wymaga kolejnej odpowiedzi. Na tym polega idea Ciężkomisia. Wyraźny ciężar i długie, obciążone łapy pozwalają dziecku poczuć docisk nawiązujący do głębokiego nacisku wykorzystywanego w podejściach sensorycznych. Może zarzucić go na barki, przytulić albo położyć na sobie. A ponieważ nadal jest miękkim pluszakiem, nie trzeba zamieniać tego w kolejne ćwiczenie. Może po prostu czekać w pokoju. I z czasem to nie Ty musisz zawsze pierwsza powiedzieć: „spróbuj się uspokoić”. Dziecko może samo po niego sięgnąć. Bo być może największej zmiany nie przyniesie kolejny sposób na tłumaczenie dziecku jego emocji. Tylko danie mu czegoś, z czego może skorzystać również wtedy, kiedy nie potrafi jeszcze powiedzieć, co się z nim dzieje. Jeśli znasz momenty, w których patrzysz na własne dziecko i po raz kolejny nie wiesz, jak mu pomóc — sprawdź Ciężkomisie.