Noom.pl ad: 👉Przeczytaj, jeśli masz cukrzycę

Diabetolog położył przede mną zdjęcia. Cztery stopy. Różne stadia. Ostatnia bez palców. – To jest pani trajektoria – powiedział. – Chyba że coś pani zmieni. Szybko. Siedziałam w jego gabinecie tylko dlatego, że mąż znalazł mnie w łazience o trzeciej nad ranem. Płakałam. – Palą mnie stopy. Jakby ktoś wbijał gorące szpilki. Miał rację co do szpilek. Ale to przecież normalne przy cukrzycy, prawda? 68 lat, dziesięć lat od diagnozy, tabletki regularnie. Myślałam, że sobie radzę. Mąż nie dał za wygraną. – Idziesz do specjalisty w poniedziałek o 10:00 – powiedział. Zapisał mnie prywatnie. Bez dyskusji. W gabinecie diabetologa Diabetolog był młody. Dokładny. Kazał mi zdjąć skarpetki, dotykał moich stóp igłą, nitką, watą. – Czuje pani to? – pytał. Czasem czułam. Czasem nie. Sama nie byłam pewna. – Badanie EMG – powiedział. – I doppler naczyń. Pilne. Tydzień później siedziałam przed wynikami. Cyfry. Wykresy. I te zdjęcia. – To jest neuropatia obwodowa. Zaawansowana. Nerwy w stopach giną. – Przewodnictwo nerwowe w lewej stopie spadło o 60%. Patrzyłam na wykresy. Nic z tego nie rozumiałam. – Ale ja czuję. Czasami aż za bardzo. Te szpilki… – To paradoks neuropatii. Najpierw palenie. Potem mrowienie. Na końcu cisza. A cisza jest najgorsza. Wyjął telefon i pokazał zdjęcie rany na stopie. – Bo nie poczuje pani otarcia. Skaleczenia. Infekcji. A przy cukrzycy każda rana to otwarte drzwi dla zakażenia. – Ile mam czasu? – To nie kwestia czasu. To kwestia działania. Statystycznie, przy takim uszkodzeniu, bez interwencji… mówimy o amputacji w ciągu 3–5 lat. Amputacji. To słowo wbiło się we mnie jak szpilka. Plan działania – Leki to za mało. Neuropatia wymaga stymulacji nerwów: krążenie, ruch, terapia. Wręczył mi skierowania: fizjoterapia, drenaż limfatyczny, magnetoterapia. – Dwa razy w tygodniu. Minimum rok. – Prywatnie ile to kosztuje? – 150–200 zł za wizytę. Na NFZ kolejka półtora roku. Wyszłam w szoku. Mąż czekał w poczekalni. – I co? Podałam mu wyniki. Bledł z każdą stroną. – Kurwa… Tej nocy nie spałam. Patrzyłam na swoje stopy pod kołdrą. Wyglądały normalnie. A pod spodem… umierały. Początek fizjoterapii Fizjoterapia zaczęła się tydzień później. Magnetoterapia, drenaż, masaże. Po sesji czułam ulgę – do wieczora. Po trzech tygodniach fizjoterapeutka powiedziała: – Problem jest taki, że my stymulujemy nerwy 40 minut dwa razy w tygodniu. A pani potrzebuje codziennej, domowej stymulacji. – Ale jak? Nie stać mnie na 400 zł tygodniowo. – Dlatego część pacjentów kupuje urządzenie EMS do domu. Wytłumaczyła: elektrostymulacja, pobudzenie nerwów i mięśni. – Ile to kosztuje? – 300–1000 zł. Wspomniała o NoomEMS, nieoficjalnie, „bo ma certyfikat medyczny”. Tego wieczora córka przeszukała internet. – Mamo, tu jest. NoomEMS. 189 zł na promocji. Zamówiła. Pierwsze użycie Urządzenie przyszło po dwóch dniach. Pierwsza sesja była dziwna. Poziom 1 – nic. Poziom 3 – lekkie mrowienie. Poziom 5 – skurcz mięśni. Jakby ktoś obudził je ze snu. Po 20 minutach stopy były ciepłe, różowe, żywe. – I jak? – zapytał mąż. – Dziwne, ale… coś czuję. Normalnie. Jak dawniej. Zmiany Po tygodniu – żadnych nocnych „mrówek”. Po dwóch – chodziłam pewniej. Po trzech – odstawiłam wieczorną gabapentynę. Po miesiącu – kontrola u diabetologa. Patrzył na wyniki długo. – Przewodnictwo nerwowe wzrosło. – To dobrze? – Bardzo. Nerwy się regenerują. Co pani zmieniła? Pokazałam urządzenie. – Codzienna stymulacja. To ma sens. Proszę kontynuować. Po sześciu miesiącach Kolejne badanie. Przewodnictwo: 75% normy. Czułam igłę, nitkę, watę. Wszystko. – To nie cofnięcie neuropatii. To jej zatrzymanie. I częściowa regeneracja. W pani przypadku – rzadkość. – Czyli amputacji nie będzie? – Nie będzie. Wyszłam z gabinetu lżejsza. Teraz 179 złotych. Tyle kosztowało uratowanie moich stóp. Dziś mam 69 lat. Chodzę bez strachu. Czuję ziemię pod stopami. Tańczę z mężem w kuchni przy gotowaniu. Normalne rzeczy. Rzeczy, których mogłam nie doświadczyć. Bo czasem największym zagrożeniem nie jest ból. Tylko cisza, która przychodzi po nim.